জীৱন আৰু মৃত্যু মানৱ সভ্যতাৰ আটাইতকৈ গভীৰ আৰু কালজয়ী বিষয়বস্তু হৈয়েই আছে, যিয়ে আঞ্চলিক সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য আৰু আধ্যাত্মিক অৰ্থবোধৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ দাপোন হিচাপে কাম কৰে। অস্তিত্ববাদী সংস্কৃতিৰ বিষয়ে জনসাধাৰণৰ বুজাবুজি গভীৰ কৰিবলৈ শেহতীয়াকৈ এক বিশ্বব্যাপী থিমযুক্ত প্ৰদৰ্শনী আৰু শৈক্ষিক মঞ্চ অনুষ্ঠিত কৰা হৈছে, য’ত বিশ্বজুৰি পণ্ডিত আৰু দৰ্শকক একত্ৰিত কৰি বিভিন্ন সংস্কৃতিয়ে জীৱনক কেনেকৈ ব্যাখ্যা কৰে, মৃত্যুৰ শোক কৰে আৰু আধ্যাত্মিক উত্তৰাধিকাৰৰ পিছত লগা হয়, সেই বিষয়ে অন্বেষণ কৰে।
পূবৰ সভ্যতাই পৰম্পৰাগত দৰ্শনৰ প্ৰভাৱত জীৱন-মৃত্যুৰ প্ৰতি মৃদু, চক্ৰীয় দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তুলিছে। কনফুচিয়াছৰ জীৱন ধাৰাবাহিকতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া আৰু মহাজাগতিক পৰিসঞ্চালনৰ ওপৰত বৌদ্ধ বিশ্বাসত শিপাই থকা পূবৰ সংস্কৃতিসমূহে জীৱনৰ নিৰপেক্ষ অন্তক অস্বীকাৰ কৰে। চীনৰ কিংমিং উৎসৱ এই দৰ্শনৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ সাংস্কৃতিক মূৰ্তি হিচাপে থিয় দিছে। প্ৰাচীন পৰম্পৰাত গম্ভীৰ স্মৃতি আৰু স্পন্দনশীল সজীৱতাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে। উৎসৱৰ সময়ত মৃত পূৰ্বপুৰুষক সন্মান জনাবলৈ, পাৰিবাৰিক গুণক আগুৱাই নিবলৈ, জীৱনৰ উত্তৰাধিকাৰৰ বাবে আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিবলৈ মানুহে সমাধিস্থললৈ যায়। ইফালে তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ নবীকৰণৰ শলাগ ল’বলৈ বসন্তকালীন আউটিং কৰে, জীৱনটো প্ৰাকৃতিক চক্ৰত ম্লান আৰু ফুলি উঠে বুলি মূল ধাৰণাটো প্ৰকাশ কৰে।
ইয়াৰ চোকা বিপৰীতে পাশ্চাত্যৰ সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাই মৃত্যুৰ ক্ষেত্ৰত এক যুক্তিবাদী আৰু আধ্যাত্মিক দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তোলে। ধ্ৰুপদী দৰ্শন আৰু ধৰ্মীয় মতবাদৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ পাশ্চাত্য সমাজে মৰ্ত্যৰ দৈহিক জীৱন আৰু চিৰন্তন আধ্যাত্মিক মূল্যৰ মাজত পাৰ্থক্য ৰাখে। আধুনিক পশ্চিমীয়া শিক্ষাই পদ্ধতিগত জীৱন আৰু মৃত্যুৰ শিক্ষাক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে, মৃত্যুক কেন্দ্ৰ কৰি দীৰ্ঘদিনীয়া-প্ৰতিৰোধী সামাজিক নিষেধাজ্ঞাসমূহ ভংগ কৰিছে। জীৱনৰ সীমিততাক মুকলিকৈ মুখামুখি কৰি মানুহে অন্ধবিশ্বাসৰ ভয় পৰিত্যাগ কৰিবলৈ শিকে, জীৱনৰ স্বকীয়তাক চিনি পায় আৰু বৰ্তমানৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তক লালন-পালন কৰিবলৈ শিকে।
আধুনিক যুগত সঘনাই ক্ৰছ-সাংস্কৃতিক যোগাযোগৰ ফলত একপক্ষীয় আঞ্চলিক ধাৰণাসমূহ ক্ৰমান্বয়ে অন্তৰ্ভুক্ত বিশ্বজনীন জ্ঞানলৈ বিকশিত হৈছে। সাংস্কৃতিক সংহতিৰ ফলত ভৌগোলিক আৰু মতাদৰ্শগত বাধাসমূহ নাইকিয়া হয়, যাৰ ফলত মানুহে পূব আৰু পশ্চিমীয়া জীৱন দৃষ্টিভংগীৰ সাৰমৰ্ম গ্ৰহণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। পণ্ডিতসকলে উল্লেখ কৰিছে যে সংস্কৃতিৰ মাজেৰে জীৱন আৰু মৃত্যুৰ সন্ধান কৰিলে কেৱল অস্তিত্বৰ বিভ্ৰান্তিৰ সমাধান নহয়। তাতোকৈ ডাঙৰ কথা, ই মানুহক জীৱনৰ ভংগুৰতাক সন্মান কৰিবলৈ, জীৱনৰ উষ্ণতাক আকোৱালি ল’বলৈ, সাংস্কৃতিক আৰু দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰাক ইতিবাচক শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি আন্তৰিকতাৰে জীয়াই থাকিবলৈ আৰু জীৱনক আন্তৰিকতাৰে ভাল পাবলৈ উৎসাহিত কৰে।
