পৰিৱেশ সভ্যতা নিৰ্মাণৰ গভীৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে সেউজ আৰু পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ ধাৰণাটোৱে জীৱনৰ সকলো দিশতে সোমাই পৰিছে, আনকি জীৱনৰ শেষৰ ফালে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ পদ্ধতিতো গভীৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। সেউজ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ মূল বাহক হিচাপে জৈৱ-বিঘ্নিত কলহসমূহ পৰিৱেশ সুৰক্ষা, মানৱতা আৰু অৰ্থনীতিৰ একাধিক সুবিধাৰ বাবে ক্ৰমান্বয়ে জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা গ্ৰহণ আৰু অনুকূল হৈ পৰিছে, যাৰ ফলত অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া উদ্যোগত পৰিৱেশ পৰিৱৰ্তনৰ নতুন ধাৰাটো আগবাঢ়িছে।
পৰম্পৰাগত অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত বহুলভাৱে ব্যৱহৃত ধাতু আৰু চিৰামিক কলহবোৰে ছাইবোৰ দীৰ্ঘদিন ধৰি সংৰক্ষণ কৰিব পাৰে যদিও সেইবোৰ পচিবলৈ প্ৰায়ে দশক বা আনকি শ শ বছৰ সময় লাগে। ইহঁতে দীৰ্ঘদিন ধৰি বহুমূলীয়া ভূমি সম্পদ দখল কৰাই নহয়, ইহঁতৰ সামগ্ৰীত থকা গধুৰ ধাতুৰ উপাদানবোৰো মাটিত সোমাই ভূগৰ্ভস্থ পানী প্ৰদূষিত কৰি পৰিৱেশ পৰিৱেশৰ প্ৰতি সম্ভাৱ্য ভাবুকিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। জৈৱ-বিঘ্নিত কলহৰ উত্থানে এই পৰিস্থিতি সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰি পেলাইছে। বুজা যায় যে এনে কলহবোৰ কোনো ক্ষতিকাৰক ৰাসায়নিক পদাৰ্থ যোগ নকৰাকৈ সকলো-প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ অনুকূল সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হয়, আৰু উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত কোনো প্ৰদূষক নিৰ্গমন নহয়। প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত মাটিৰ তলত পুতি থোৱা জৈৱ-বিঘ্নিত কলহবোৰ ৩-৯ মাহৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণৰূপে পচি মাটিলৈ পৰিণত হ'ব পাৰে, ছাইৰ সৈতে প্ৰকৃতিৰ লগত একত্ৰিত হৈ "ছাইৰ পৰা ছাইলৈ, ধূলিৰ পৰা ধূলিলৈ" জীৱনচক্ৰ উপলব্ধি কৰিব পাৰি; যদি পানীত পুতি থোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যেনে সাগৰীয় সমাধিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তেন্তে কেইঘণ্টামানৰ ভিতৰতে পানীত দ্ৰৱীভূত হ'ব পাৰে, আনকি জলজ জীৱৰ বাবে জৈৱিক পুষ্টিকৰ পদাৰ্থও হ'ব পাৰে, সাগৰীয় পৰিৱেশ বিজ্ঞানৰ একেবাৰেই ক্ষতি নকৰাকৈ।
পৰিৱেশৰ উল্লেখযোগ্য সুবিধাৰ উপৰিও জৈৱ-বিঘ্নিত কলহবোৰেও গভীৰ মানৱতাবাদী মূল্য বহন কৰে। ব্ৰেণ্ডসমূহে মুকলি কৰা বহুতো "গছ পুতিবলৈ জৈৱ-বিঘ্নিত কলহ" দুটা-ডবা ডিজাইন গ্ৰহণ কৰে, ওপৰৰ বিভাগত মাটি আৰু পুলি ৰখা হয় আৰু তলৰ বিভাগত ছাই জমা কৰা হয়। ছাইত থকা ঘনীভূত খনিজ পদাৰ্থৰ ফলত পুলিৰ শিপাৰ ক্ষতি নহ’বলৈ কৰ্ক বিভাজন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কলহটো ক্ৰমান্বয়ে পচি যোৱাৰ লগে লগে বিভাজনটো একত্ৰিত হয় আৰু ছাইত থকা পুষ্টিকৰ পদাৰ্থবোৰ লাহে লাহে উদ্ভিদে শোষণ কৰে। পুলিবোৰ ডাঙৰ হৈ ওখ গছলৈ পৰিণত হয়, মৃতকৰ স্মৃতি লালন-পালন কৰিবলৈ "জীৱন্ত স্মৃতিগৃহ" হৈ পৰে। ইয়াৰ ফলত জীৱনৰ ধাৰাবাহিকতাত আকাংক্ষাক পাৰ হৈ যাব পাৰি, বিদায় অনুষ্ঠানটোক অধিক উষ্ণ অৰ্থৰে সজ্জিত কৰা হয়। টিয়ানজিন য়ংগান কবৰস্থানে ৰূপায়ণ কৰা সম্পূৰ্ণ বিনামূলীয়া পৰিৱেশ আৰু পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ সমাধিস্থলত এনে জৈৱ-বিঘ্নিত কলহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ২০১০ চনত আৰম্ভ হোৱাৰ পৰাই হাজাৰ হাজাৰ মৃত লোকৰ গম্ভীৰ সমাধি অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰি দেশ-বিদেশৰ বহু সংবাদ মাধ্যমৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে। বহু পৰিয়ালে কয় যে এই পদ্ধতি মান্য আৰু পৰিৱেশ অনুকূল দুয়োটা, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ আপোনজনৰ জীৱন আন ৰূপত চলি থাকিব পাৰে।
অৰ্থনৈতিক দিশতো জৈৱ-বিঘ্নিত কলহসমূহে পৰিয়ালৰ ওপৰত বোজা কমাই দিয়ে। পৰম্পৰাগত সমাধি পদ্ধতি কেৱল কবৰস্থানৰ দামতে ব্যয়বহুল নহয়, উচ্চ-মানৰ ধাতু আৰু চিৰামিক কলহতো ব্যয়বহুল। লাখ লাখ ইউয়ানৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ খৰচে বহু পৰিয়ালক যথেষ্ট হেঁচা অনুভৱ কৰায়। কিন্তু জৈৱ-বিঘ্নিত কলহৰ কেঁচামালৰ খৰচ কম আৰু উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়া সহজ, আৰু ইয়াৰ দাম পৰম্পৰাগত কলহতকৈ বহু কম। পৰিৱেশগত সমাধিস্থলৰ বিনামূলীয়া সমাধি সেৱাৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ খৰচ বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পায়, যাৰ ফলত "মৃত্যুৰ পিছত বিশৃংখলভাৱে সমাধিস্থ কৰাতকৈ জীৱনৰ সময়ছোৱাত সমৰ্থনক মূল্য দিয়া" ধাৰণাটো বাস্তৱত পৰিণত হয়।
জৈৱ-বিঘ্নিত কলহৰ প্ৰচাৰ কেৱল অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ সামগ্ৰীৰ উদ্ভাৱন নহয়, অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সংস্কৃতিৰ অগ্ৰগতিও বুলি অন্তৰ্দৃষ্টিসম্পন্ন লোকে কয়। ই বহনক্ষম উন্নয়নৰ সময়ৰ ধাৰা অনুসৰি আৰু প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি সন্মানৰ সৈতে মৃতকৰ স্মৃতিৰ নিখুঁত সংমিশ্ৰণ ঘটায়। জনসাধাৰণৰ পৰিৱেশ সজাগতাৰ নিৰন্তৰ উন্নতিৰ লগে লগে ভৱিষ্যতে অধিক সংখ্যক লোকে এই সেউজ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া পদ্ধতি বাছি ল’ব বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যাৰ ফলত জীৱনৰ অন্ত পৰিব পৰিৱেশ চক্ৰৰ নতুন আৰম্ভণিৰ বিন্দু।
